Zwanger worden en jaloezie

De één doet er besmuikter over dan de ander. Maar alle kinderwensers van wie het geduld op de proef wordt gesteld, hebben er last van: jaloezie. Dat is een taboe. Dus ze zeggen er meteen bij dat ze een ander natuurlijk heus een kind gunnen. Maar dat ze er zelf ook zo graag een hadden gehad.

Kinderwensers zien iedereen om zich heen zwanger worden, zomaar, vanzelf. Iedereen lijkt dat vanzelfsprekend te vinden. Verjaardagsfeestjes met veel dikke buiken en vrijpostige vragen over of er nu nóg geen baby komt, zijn een crime. Kraamvisites bij collega’s of vrienden ook.

‘Ik wilde haar slaan’, vertelt Philomeen in Zwanger worden over een collega die kwam melden dat ze zwanger was. ‘Ik begon te huilen’, vertelt een andere vrouw die te horen kreeg dat haar nichtje haar derde verwachtte. Zelf was ze al jaren bezig om zwanger te worden. Haar tante had haar daarop toegebeten dat ze ‘gewoon jaloers was’ en haar nichtje de zwangerschap niet gunde.

‘Ik heb moeite met mensen die zomaar een kind krijgen,’ vertelt Bernard, die kinderloos is gebleven, ‘zonder dat ze daar maar enig moment over nadenken. Mensen die soms helemaal geen kinderen willen. Die het niet aankunnen. Ik betrap me erop dat ik het prettig vind als andere mensen ook geen kinderen kunnen krijgen. Omdat je je voortdurend een enorme uitzondering voelt.’

Jaloezie blijkt wijdverbreid. En of dat nu sociaal wenselijk is of niet, je kunt het maar beter onderkennen. Dat lucht op.