Als zwanger worden niet vanzelf gaat

De eerste maanden dat je probeert om zwanger te worden, zijn prettig spannend. Elke maand is er de hoop dat het lukt.

Als het langer duurt, wordt het geduld op de proef gesteld. Elke menstruatie is een teleurstelling.

Na ongeveer een jaar volgt een bezoek aan de huisarts. Die doet onderzoek en adviseert om nog af te wachten. Of hij verwijst je naar een gynaecoloog of fertiliteitscentrum. Jij en je partner worden nu verminderd vruchtbaar genoemd.

Er volgt meer onderzoek om te kijken waar dat aan ligt. En wellicht een behandeling. Hormonen bijvoorbeeld. Of intra-uteriene inseminatie met bewerkt zaad. Of een reageerbuisbevruchting.

Het zwanger worden voltrekt zich niet langer binnen de intimiteit van de slaapkamer maar in een kliniek. Het is een medische gebeurtenis geworden. Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees.

Veelal wordt het geduld beloond. Maar ongeveer drie procent van alle stellen die zwanger willen worden, blijft ongewild kinderloos. Alle techniek ten spijt.

Als zwanger worden niet vanzelf gaat, wordt kinderen krijgen een project. Om niet te zeggen: een obsessie. De onzekerheid valt zwaar, net als het onderzoek en de eventuele vruchtbaarheidsbehandeling. Op onvruchtbaarheid rust een taboe. Jaloezie steekt de kop op. Juist nu is het belangrijk de regie te houden over je eigen lijf en leven. Om bewust keuzes te maken. Om open te zijn naar elkaar. Om je grootste angst, dat het niet lukt, onder ogen te zien. En daarna met goede moed verder te gaan.